19 Ιουνίου Συναξαριστής Ιούδα Αποστόλου, Παϊσίου του Μέγα, Ζωσίμου, Ζήνωνος, Ασυγκρίτου Ιερομ., Βαρλαάμ, Ἅγιοι Γερβάσιος, Προτάσιος καὶ Οὐρσικίνος,Ὅσιος Παΐσιος ὁ ἐν τῇ μονῇ Χιλανδαρίου.

Ὁ Ἅγιος Ἰούδας ὁ Ἀπόστολος

Ὁ Ἀπόστολος Ἰούδας, ἕνας ἐκ τῶν 12 Μαθητῶν καὶ Ἀποστόλων τοῦ Κυρίου, ἦταν υἱὸς τοῦ ἀδελφοῦ τοῦ μνήστορος Ἰωσὴφ Ἀλφαίου καὶ τῆς συγγενοῦς τῆς Θεοτόκου Μαρίας, ἀδελφὸς δὲ τοῦ ἐπίσης Ἀποστόλου Ἰακώβου τοῦ ἐπιλεγομένου Ἀδελφοθέου.

Πρὸς διάκριση ἐκ τοῦ Ἰούδα τοῦ Ἰσκαριώτου, στὸ μὲν τὸ κατὰ Λουκᾶ Εὐαγγέλιο (6, 16) καὶ τὶς Πράξεις τῶν Ἀποστόλων (1, 13) ἀποκαλεῖται Ἰούδας Ἰακώβου (ἀδελφὸς δηλαδὴ τοῦ Ἰακώβου), στὸ δὲ τὸ κατὰ Ματθαῖο (10, 3) καὶ Μάρκο (Γ’, 18) ὀνομάζεται Θαδδαῖος ἢ Λεββαῖος. Ὁ συγγραφέας τῆς Ἐπιστολῆς Ἰούδα χαρακτηρίζεται σαφῶς «Ἰούδας... ἀδελφὸς δὲ τοῦ Ἰακώβου».

Ἡ ζωή του κατὰ τὴν ἐπὶ τῆς γῆς παρουσία τοῦ Κυρίου καὶ μέχρι τῆς Πεντηκοστῆς ἦταν ὅμοια μὲ αὐτὴ τῶν λοιπῶν Ἀποστόλων. Μετὰ τὴν Πεντηκοστὴ ὅμως, ὅταν ἡ χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος κατῆλθε ἐπὶ τῶν Ἀποστόλων, ὁ Ἰούδας, ἀφοῦ γιὰ ἀρκετὸ χρονικὸ διάστημα παρέμεινε ἐργαζόμενος στὰ Ἱεροσόλυμα, κοπιῶν ὑπὲρ τῆς ἐκεῖ Ἐκκλησίας, μετέβη ἀκολούθως στὶς γειτονικὲς χῶρες, κηρύττων τὸ Εὐαγγέλιο στοὺς ἐν Σαμαρείᾳ καὶ Μεσοποταμίᾳ ὁμοεθνεῖς του. 

Στὴ συνέχεια, μετὰ τοῦ Σίμωνος τοῦ Ζηλωτοῦ ἀφίχθη στὴν Περσία, στὴν Ἔδεσσα, ὅπου ἐθεράπευσε τὸν ἐκ λέπρας πάσχοντα τοπάρχη Ἄβγαρο, καί, τέλος, συνελήφθη στὴν πόλη Ἀραράτ, ὅπου ἐκρεμάσθηκε καὶ ἐτελειώθηκε κτυπηθεὶς διὰ βελῶν.

Κατ’ ἄλλους βιογράφους, ὁ Ἰούδας ἐμαρτύρησε στὴ Βηρυττὸ περὶ τὸ 80 μ.Χ., ἀφοῦ προηγουμένως ἐκήρυξε τὸ Εὐαγγέλιο στὴν Ἰουδαία, Ἀραβία καὶ Συρία. Τέλος, σύμφωνα μὲ τὶς Διαταγὲς τῶν Ἀποστόλων, ὁ Ἰούδας ὑπῆρξε τρίτος Ἐπίσκοπος Ἱεροσολύμων, μετὰ τὸν Ἰάκωβο καὶ Συμεὼν τοῦ Κλωπᾶ (7, 46, 1 – 2), τοῦτο δὲ ἐπανέλαβε καὶ ὁ Γεώργιος Σύγγελος.

Ὅσον ἀφορᾶ στὸ θέμα τῆς συγγραφῆς τῆς Καθολικῆς Ἐπιστολῆς τοῦ Ἰούδα, αὐτὸς χαρακτηρίζει ἑαυτὸν «ὡς Ἰησοῦ Χριστοῦ δοῦλον, ἀδελφὸν δὲ Ἰακώβου». Καὶ διὰ μὲν τοῦ πρώτου χαρακτηρισμοῦ δηλώνει τὴν ἀφοσίωσή του στὸν Ἰησοῦ Χριστό, διὰ δὲ τοῦ δευτέρου δηλώνει ὅτι ἦταν ἀδελφὸς τοῦ γνωστοῦ σὲ ὅλους Ἰακώβου, ὁ ὁποῖος κατεῖχε ἡγετικὴ θέση στὴν Ἀποστολικὴ Ἐκκλησία.

Ἀπολυτίκιον. Ἦχος α’. Τὸν τάφον σου Σωτήρ.Χριστοῦ σε συγγενῆ, ὦ Ἰούδα εἰδότες, καὶ μάρτυρα στερρόν, ἱερῶς εὐφημοῦμεν, τὴν πλάνην πατήσαντα, καὶ τὴν πίστιν τηρήσαντα· ὅθεν σήμερον, τὴν παναγίαν σου μνήμην, ἑορτάζοντες, ἁμαρτημάτων τὴν λύσιν, εὐχαῖς σου λαμβάνομεν.

Κοντάκιον. Ἦχος α’. Χορὸς Ἀγγελικός.Ἐκ ῥίζης εὐκλεοῦς, θεοδώρητον κλῆμα, ἀνετειλας ἡμῖν τοῦ Κυρίου αὐτόπτα, Ἀπόστολε Θεάδελφε, τοῦ Χριστοῦ κῆρυξ πάνσοφε, τρέφων ἅπαντα, κόσμον καρποῖς σου τῶν λόγων, τὴν ὀρθόδοξον, πίστιν Κυρίου διδάσκων, ὡς μύστης τῆς χάριτος.

Μεγαλυνάριον.Δεῦτε τὸν Θεάδελφον Μαθητήν, καὶ τῆς εὐσεβείας, τὸν φωστῆρα τὸν θεαυγῆ, ὑμνήσωμεν πόθῳ, χαῖρε αὐτῷ βοῶντες, Ἀπόστολε Ἰούδα, Χριστοῦ διάκονε.

Ὁ Ὅσιος Παΐσιος ὁ Μέγας καὶ Θεοφόρος

Ὁ Ὅσιος καὶ Θεοφόρος Πατέρας μας Παΐσιος καταγόταν ἀπὸ τὴν Αἴγυπτο, ἀπὸ γονεῖς εὔπορους, ἐνάρετους καὶ εὐσεβεῖς Χριστιανοὺς καὶ ἄκμασε κατὰ τὸ β’ ἥμισυ τοῦ 4ου αἰῶνος μ.Χ.

Μετὰ τὸ θάνατο τοῦ πατρός του, νέος ἀκόμη στὴν ἡλικία, ὑπὸ θείου ζήλου κινούμενος, ἐγκατέλειψε τὸν κόσμο καὶ κατέφυγε στὴν ἔρημο, ὅπου ἔγινε μαθητὴς τοῦ περιώνυμου ἐρημίτου ἀσκητοῦ Παμβὼ († 18 Ἰουλίου), ὑπὸ τὴν πνευματικὴ καθοδήγηση τοῦ ὁποίου προέκοψε σὲ ὅλες τὶς ἀρετὲς καὶ τὴ βαθιὰ γνώση τῆς Ἁγίας Γραφῆς.

Μετὰ τὸ θάνατο τοῦ διδασκάλου του, έπιθυμῶν πλέον ἥσυχη καὶ ἐρημικὴ ζωή, γιὰ αὐστηρότερη ἄσκηση, κατέφυγε στὸ ἐσωτερικὸ τῆς ἐρήμου, ὅπου ἐγνωρίσθηκε καὶ συνδέθηκε διὰ στενοτάτης φιλίας μετὰ τοῦ ἐπίσης μεγάλου ἀσκητοῦ Ὁσίου Παύλου († 15 Ἰανουαρίου).

Ἡ φήμη τῆς ἁγιότητός του ἄρχισε ταχέως νὰ διαδίδεται, πολλοὶ δὲ πιστοὶ προσέτρεχαν πρὸς αὐτόν, ἐξαιτοῦντες τὴν εὐλογία καὶ τοὺς σοφοὺς παρηγορητικοὺς λόγους του. Γι’ αὐτὸ καὶ ὀνομάσθηκε Μέγας. Γέροντας πλέον, μετὰ ἀπὸ παρακκλήσεις πολλῶν ἀδελφῶν, ἐγκατέλειψε τὴν ἔρημο καὶ ἐγκατασταθεὶς πλησίον κατοικημένων τόπων ἐδίδασκε καὶ ἐνουθετοῦσε τὰ πρὸς αὐτὸν προσερχόμενα πλήθη τῶν πιστῶν.

Ὁ Ὅσιος Παΐσιος ἐκοιμήθηκε μὲ εἰρήνη σὲ βαθύτατο γήρας καὶ ἐνταφιάσθηκε στὴν ἔρημο. Μετὰ ὀλίγα ἔτη, τὰ ἱερὰ αὐτοῦ λείψανα, ἀνακομισθέντα, μεταφέρθησαν στὴν Πισιδία καὶ κατετέθησαν στὴν ἐκεῖ εὑρισκόμενη μονή.Τὸ Βίο τοῦ Ὁσίου Παϊσίου συνέγραψε ὁ συνασκητής του Ὅσιος Ἰωάννης ὀ Κολοβός († 9 Νοεμβρίου), τὴν δὲ Ἀκολουθία του ἐξεπόνησε ὁ Χριστόφορος Προδρομίτης.

Ἀπολυτίκιον. Ἦχος δ’. Ταχὺ προκατάλαβε.Ὁ ἔνσαρκος ἄγγελος, τῶν Μοναστῶν κορωνίς, ὁ ἄσαρκος ἄνθρωπος, τῶν οὐρανῶν οἰκιστής, ὁ θεῖος Παΐσιος, χαίρει τῇ αὐτοῦ μνήμῃ, σὺν ἡμῖν ἑορτάζων, νέμει τοῖς κοπιῶσι, δι’ αὐτὸν θείαν χάριν· διὸ ἐν προθυμίᾳ πολλῇ, τοῦτον τιμήσωμεν.

Κοντάκια. Ἦχος πλ. δ’. Τῇ ὑπερμάχῳ.

Ὡς τῆς ἐρήμου πολιοῦχον καὶ κοσμήτορα

Καὶ τῶν Ὁσίων ἐγκαλλώπισμα καὶ σέμνωμα

Μακαρίζομέν σε πάντες, Θεοῦ θεράπον·

Σὺ γὰρ ὤφθης ἐκ παιδὸς ὅλος θεόληπτος

Καὶ προσφόρως τῇ σῇ κλήσει πεπολίτευσαι.Διὸ κράζομεν, χαίροις Πάτερ Παΐσιε.

Μεγαλυνάριον.Τῷ Χριστῷ ἐκ βρέφους ἀνατεθείς, ηὔξησαι εἰς μέτρον, ἡλικίας πνευματικῆς, καὶ τῶν ἐν ἐρήμῳ, στῦλος φωτὸς ἐφάνης, Παΐσιε παμμάκαρ, Αἰγύπτου βλάστημα.

Ὁ Ἅγιος Ζώσιμος ὁ Μάρτυρας

Ὁ Ἅγιος Μάρτυς Ζώσιμος καταγόταν ἀπὸ τὴν Ἀπολλωνιάδα τῆς Θράκης καὶ ἄθλησε κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ αὐτοκράτορος Τραϊανοῦ (98 – 117 μ.Χ.) καὶ ἡγεμόνος τῆς ἐν Πισιδίᾳ Ἀντιοχείας Δομετιανοῦ.

Ὑπηρετῶν στὶς τάξεις τῶν ρωμαϊκῶν λεγεώνων καὶ δεχθεὶς τὸν Χριστιανισμό, ἀπέρριψε τὸν ὁπλισμό του καὶ καταφυγὼν σὲ Χριστιανικὴ ἐκκλησία ἐβαπτίσθηκε. Καταγγέλθηκε γι’ αὐτό, συνελήφθη, ὁδηγήθηκε δὲ ἐνώπιον τοῦ Δομετιανοῦ καὶ ἀφοῦ ὁμολόγησε μὲ πνευματικὴ ἀνδρεία τὸν Χριστό, καταδικάσθηκε σὲ θανάτωση μὲ σκληρὰ βασανιστήρια.

Ἔτσι, τὸν ἐκρέμασαν καὶ τοῦ καταξέσχισαν τὶς σάρκες, τὸν ἅπλωσαν ἐπάνω σὲ πυρακτωμένη σχάρα, τοῦ ἐφόρεσαν σιδερένια ὑποδήματα φέροντα ἐσωτερικῶς καρφιὰ καὶ τὸν ὑποχρέωσαν νὰ τρέχει δεμένος ὄπισθεν πόλου, γιὰ νὰ μεταβεῖ στὴν πόλη τῶν Κανανέων, ὅπου καὶ ἀποκεφαλίσθηκε.

Ὁ Ἅγιος Ἀσύγκριτος ὁ Ἱερομάρτυρας

Ὁ Ἅγιος Ἱερομάρτυς Ἀσύγκριτος ἐτελειώθηκε μαρτυρικὰ διὰ μαχαίρας. Ἡ Σύναξή του ἐτελεῖτο στὸ Μαρτύριο τοῦ Ἁγίου Ἰσιδώρου στὴν Ἁγία Εἰρήνη ποὺ ἦταν κοντὰ στὴ θάλασσα.

Οἱ Ἅγιοι Γερβάσιος, Προτάσιος καὶ Οὐρσικίνος οἱ Μάρτυρες

Οἱ Ἅγιοι Μάρτυρες Γερβάσιος καὶ Προτάσιος ἦταν ἀδέλφια καὶ κατάγονταν ἀπὸ τὸ Μιλάνο τῆς Ἰταλίας καὶ ἦταν πιθανῶς οἱ υἱοὶ τῶν Ἁγίων Μαρτύρων Βιταλίου καὶ Βαλερίας († 29 Ἀπριλίου).

Ὁ Ἅγιος Βιτάλιος ἐνεθάρρυνε τὸν Ἅγιο Μάρτυρα Οὐρσικίνο, ὅταν αὐτὸς πρὸς στιγμὴν ἐφοβήθηκε τὸ μαρτύριο.Οἱ Ἅγιοι Μάρτυρες ἐμαρτύρησαν τὸ 62 μ.Χ. ἐπὶ αὐτοκράτορος Νέρωνος (54 – 68 μ.Χ.).

Ὁ Ὅσιος Ζήνων

Εἶναι ἄγνωστος ὁ τόπος καταγωγῆς καὶ ὁ χρόνος δράσεως τοῦ Ὁσίου Ζήνωνος. Ἐγκατέλειψε τὴν κοσμικὴ ζωὴ καὶ ἀσκήτεψε πλησίον ἐναρέτου καὶ σοφοῦ γέροντος, ποὺ ὀνομαζόταν Σιλουανός. Διακρινόμενος γιὰ τὴν ὑπερβολική του ὑπακοή, τὴ μεγάλη εὐσέβεια καὶ τὴν ἀκτημοσύνη του, ἔτυχε παρὰ τοῦ Θεοῦ τῆς χάριτος τῆς θαυματουργίας, πολλοὺς πάσχοντες θεραπεύσας. Ἀφοῦ ἔζησε μὲ ὁσιότητα καὶ εὐσέβεια, ἐκοιμήθηκε μὲ εἰρήνη μετὰ ἀπὸ αὐστηρότατη ἄσκηση ποὺ διήρκησε 62 καὶ πλέον ἔτη.

Ὁ Ὅσιος Βαρλαὰμ ὁ ἐκ Ρωσίας

Ὁ Ὅσιος Βαρλαάμ, κατὰ κόσμον Βασίλειος Στεπάνοβιτς Σβοεζεμσέβ, ἔζησε τὸν 15ο αἰώνα μ.Χ. στὴν περιοχὴ τοῦ Νόβγκοροντ τῆς Ρωσίας. Εὔπορος καὶ διακεκριμένος ἄνθρωπος, ἀγάπησε τὴν περιοχὴ καὶ ἐφρόντισε γιὰ τὴν ἀνάπτυξη τῆς γεωργίας καὶ τῆς ἁλιείας, γιὰ νὰ ζοῦν οἱ συμπατριῶτές του καλύτερα. Ἐπέδειξε ἰδιαίτερη ἀγάπη καὶ στοργὴ πρὸς τοὺς φτωχοὺς καὶ τὰ ὀρφανά, καὶ καθημερινὰ προσευχόταν στὸν Θεὸ νὰ διατηρήσει τὴ ζέση τῆς ἀγάπης του γιὰ τοὺς ἀνθρώπους καὶ ἰδιαίτερα τοὺς φτωχοὺς καὶ τοὺς πάσχοντες.

Ἡ ἀγάπη του πρὸς τὸν Κύριο καὶ ἡ ταπείνωσή του ὁδήγησε τὰ βήματά του στὴν ἱερὰ κοινοβιακὴ μονὴ τοῦ Ἰωάννου τοῦ Εὐαγγελιστοῦ, τοῦ Μαθητοῦ τῆς ἀγάπης, καὶ ἐκεῖ ἐκάρη μοναχός.

Μετὰ ἀπὸ θεοφιλὴ ἄσκηση στὰ ἔργα τῆς ἀγάπης καὶ προσευχή, παρέδωσε τὴν ἁγία ψυχή του πρὸς τὸν Κύριο, τὸ 1467.Ἡ κανονικὴ διαδικασία τῆς ἁγιοποιήσεώς του ἔγινε, τὸ 1631, ἀπὸ τὸ Μητροπολίτη Νόβγκοροντ Κυπριανό.

Ὁ Ὅσιος Παΐσιος ὁ ἐν τῇ μονῇ Χιλανδαρίου ἀσκήσας

Ὁ Ὅσιος Παΐσιος ὁ Χιλανδαρινὸς ἐγεννήθηκε στὴν πόλη Μπάνσκο τῆς Βουλγαρίας, τὴν περιοχὴ τοῦ Σαμοκόβου, περὶ τοῦ 1722. Νέος ἦλθε στὴ μονὴ Χιλανδαρίου τοῦ Ἁγίου Ὄρους καὶ ἐμόνασε πλησίον τοῦ μεγαλυτέρου ἀδελφοῦ του ἡγουμένου Λαυρεντίου.

Συνέβαλε τὰ μέγιστα στὴν ἀφύπνιση τοῦ ἐθνικοῦ αἰσθήματος τῶν Βουλγάρων καὶ στὴ διαμόρφωση τῆς ἐθνικῆς τους συνειδήσεως. Ἐταξίδευσε στὴ Μόσχα γιὰ νὰ αὐξήσει τὶς γνώσεις του καὶ νὰ ἀναζητήσει σχετικὴ βιβλιογραφία, καὶ κυρίως ἔργα περὶ τῆς ἱστορίας τῶν σλαβικῶν λαῶν, πρωτότυπων ἢ μεταφρασμένων στὴ ρωσική, ἀπὸ τὰ ὁποῖα ἔλαβε ἀφορμὲς καὶ στοιχεῖα γιὰ μιὰ δική του σύνθεση, ποὺ κατέγραψε σὲ ἕνα ἔργο μὲ μικρὴ ἱστορικὴ ἀξία.

Δυστυχῶς δὲν γνωρίζουμε τὴν ἡμερομηνία τῆς εἰρηνικῆς κοιμήσεώς του καὶ γιὰ τὸ λόγο αὐτὸ ἑορτάζεται τὴν ἴδια ἡμέρα μὲ τὸ συνώνυμό του Ὅσιο Παΐσιο τὸν Μέγα.Ἡ κανονικὴ ἀναγνώριση τῆς ἁγιότητός του ἔγινε ἀπὸ τὴν Ἱερὰ Σύνοδο τῆς Ἐκκλησίας τῆς Βουλγαρίας.1

18 Ιουνίου Συναξαριστής Λεοντίου και των συν αυτώ, Αιθερίου, Εράσμου Οσίου, Των δύο Μαρτύρων εκ Κύπρου, Λεοντίου Ποιμένα, Λεοντίου Αθωνίτου, Μυροβλήτου, Η Σύναξις του Αρχιστράτηγου Μιχαήλ, Των Δέκα Οκτώ Μαρτύρων,Ἅγιος Ἐλπίδιος,Ἅγιοι Κυριακὸς καὶ Παύλα,Ὅσιοι Γρηγόριος, Δημήτριος καὶ Καλόγηρος,Ἅγιος Ἀμάνδος Ἐπίσκοπος,Ἅγιος Φορτουνάτος,Ὅσιος Λεόντιος ὁ ἐν τοῖς Σπηλαίοις, Πέτρος ἐκ Σερβίας,Ἅγιος Ἰωαννίκιος,Σύναξις Ὑπεραγίας Θεοτόκου ἐν Μπογκολιούμπσκϊυ.

Ὁ Ἅγιος Λεόντιος ὁ Μάρτυρας καὶ οἱ σὺν αὐτῷ Ὕπατος καὶ Θεόδουλος μαρτυρήσαντες

Ὁ Ἅγιος Μάρτυς Λεόντιος καταγόταν ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα καὶ ἄθλησε κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ αὐτοκράτορος Βεσπασιανοῦ (69 – 79 π.Χ.). Καταταγεὶς στὸ στράτευμα, διακρινόταν γιὰ τὸρ ρωμαλέο καὶ μεγαλοπρεπὲς παράστημα, τὴ γεναιότητα καὶ ἀνδρεία του.

Ἕνεκα τῶν ἀρετῶν του ἀνῆλθε ταχέως τὶς στρατιωτικὲς βαθμίδες, γενόμενος στρατηγός. Διορισθεὶς στὴν Ἀφρική, διένεμε ἄφθονα ἀπὸ τὰ στρατιωτικὰ σιτηρέσια στοὺς φτωχοὺς Χριστιανούς, μεταξὺ τῶν ὁποίων συγκαταλέγετο καὶ ὁ ἴδιος, λατρεύων τὸν ἕνα καὶ ἀληθινὸ Θεό.

Τὸ γεγονὸς τοῦτο πληροφορηθεὶς ὁ ἡγεμόνας τῆς Φοινίκης Ἀδριανός, ἀπέστειλε τὸν τριβοῦνο Ὕπατο μὲ δύο στρατιῶτες γιὰ νὰ συλλάβουν τὸν Λεόντιο καὶ τὸν ὁδηγήσουν ἐνώπιόν του. Αὐτοί, ἀφοῦ ἦλθαν καὶ συναναστράφησαν μετὰ τοῦ Λεοντίου, ἐπείσθησαν ἀπὸ τοὺς λόγους του καὶ ἀσπάσθησαν τὸ Χριστιανισμό, καὶ ὁ Ὕπατος καὶ ὁ ἕνας ἐκ τῶν στρατιωτῶν, ὁ Θεόδουλος.

Μαθόντες τὰ γενόμενα οἱ εἰδωλολάτρες, εἰδοποίησαν τὸν Ἀδριανό, ὁ ὁποῖος, ἀφιχθεὶς ἐκ Φοινίκης στὴν Τρίπολη, διέταξε τὴν σύλληψη αὐτῶν καὶ τὴν ἐνώπιόν του προσαγωγή τους.

Καὶ τοὺς μὲν Ὕπατο καὶ Θεόδουλο, ἀφοῦ ἤλεγξε γιὰ τὴν ἀνυπακοή τους, ἀποκεφάλισε, τὸν δὲ Λεόντιο, ἀφοῦ μάταια προσπάθησε νὰ ἐπαναφέρει στὴν εἰδωλολατρία, διέταξε νὰ τὸν μαστιγώσουν ἀνηλεῶς, νὰ τὸν κρεμάσουν καὶ νὰ καταξεσχίσουν τὶς σάρκες διὰ σιδηρῶν ὀνύχων καὶ νὰ τὸν ἐγκλείσουν στὴ φυλακή. Τὴν ἑπόμενη, καλέσας ἐκ νέου τὸν Λεόντιο καὶ μὴ δυνηθεὶς πάλι νὰ μεταπείσει αὐτόν, διέταξε τὴν κατόπιν σκληρῶν βασανιστηρίων θανάτωσή του.

Ἔτσι, ἀφοῦ τὸν ἐξάπλωσαν στὴ γῆ καὶ τοῦ ἔδεσαν τεντωμένα τὰ χέρια καὶ τὰ πόδια σὲ τέσσερις πασσάλους, τὸν ἐχτύπησαν μέχρι ποὺ παρέδωσε τὸ πνεῦμα πρὸς τὸν Κύριο, περιβληθεὶς τὸν ἀμάραντο τοῦ μαρτυρίου στέφανο.

Ἡ Σύναξη αὐτοῦ ἐτελεῖτο «πέραν ἐν τῷ Μαρωδίῳ» καὶ στὸν εὐκτήριο οἶκο αὐτοῦ κοντὰ στὴν «Πόρτα τῆς Πηγῆς».

Ἀπολυτίκιον. Ἦχος γ’. Θείας Πίστεως.Ρώμην ἔνθεον, διεζωσμένος, ἐθριάμβευσας, ἐν τοῖς ἀγῶσιν, Ἀθλοφόρε τοῦ Σωτῆρος Λεόντιε· σὺ γὰρ ὡς λέων πρὸς ἄθλησιν ὥρμησας, καὶ πολεμίων τὸ κράτος κατέβαλες. Μάρτυς ἔνδοξε, Χριστὸν τὸν Θεὸν ἱκέτευε, δωρήσασθαι ἡμῖν τὸ μέγα ἔλεος.

Κοντάκιον. Ἦχος γ’. Ἡ Παρθένος σήμερον.Τῶν τυράννων ᾔσχυνας, τὰς πονηρὰς ἐπινοίας, καὶ Ἑλλήνων ἤλεγξας, τὸ ἀθεώτατον σέβας· ἔλαμψας, θεογνωσίαν πᾶσιν ἀνθρώποις, δόγμασι, τῆς εὐσεβείας θεόφρον Μάρτυς. Διὰ τοῦτό σου τὴν μνήμην, τιμῶμεν πόθῳ, σοφὲ Λεόντιε.

Μεγαλυνάριον.Δόξῃ διαπρέπων στρατηγικῇ, αἴγλῃ ἐλαμπρύνθης, ἐν Κυρίῳ ἀθλητικῇ· σὺ γὰρ τοῦ Σωτῆρος, τὸ ὄνομα δοξάσας, μεγαλομάρτυς ὤφθης, αὐτοῦ Λεόντιε.

Ὁ Ὅσιος Λεόντιος ὁ Ποιμένας ὁ πέραν τοῦ ἄστεως

Ὁ Ὅσιος Πατέρας μας Λεόντιος ἐκοιμήθηκε εἰρηνικά. Δὲν ἔχουμε λεπτομέρειες γιὰ τὸν Βίο τοῦ Ὁσίου.

Ὁ Ἅγιος Αἰθέριος ὁ Μάρτυρας ὁ ἐν Νικομηδείᾳ

Εἶναι ἄγνωστος ὁ τόπος καταγωγῆς τοῦ Ἁγίου Μάρτυρος Αἰθερίου. Ἄθλησε κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ αὐτοκράτορος Μαξιμιανοῦ (286 – 305 μ.Χ.). Συλληφθεὶς ὑπὸ τοῦ ἄρχοντος Ἐλευσίου γιὰ τὴν πρὸς τὸν Χριστὸ πίστη του καὶ ἀρνηθεὶς νὰ θυσιάσει στὰ εἴδωλα, ἐκάηκε μὲ πυρακτωμένα σίδερα στὰ ὦτα, ὥστε οἱ κόρες τῶν ὀφθαλμῶν του κατέπεσαν.

Ἐδέθηκε στὴ συνέχεια ἐπὶ τροχοῦ, ἐκρεμάσθηκε διὰ χαλινοῦ ἀπὸ τὸ στόμα, κατακάηκε στὶς σάρκες μὲ ἀναμμένες λαμπάδες, καὶ ἀφοῦ τὸν ἐξάπλωσαν ἐπὶ πυρακτωμένης σχάρας, τὸν ἀποκεφάλισαν, τὸ 303 μ.Χ.

Ὁ Ἅγιος Ἐλπίδιος ὁ Μάρτυρας

Ὁ Ἅγιος Μάρτυς Ἐλπίδιος ἐτελειώθηκε μαρτυρικὰ στὴ Γαλλία κατὰ τὸν 4ο αἰώνα μ.Χ.

Οἱ Ἅγιοι δύο Μάρτυρες οἱ ἐν Κύπρῳ

Οἱ δύο αὐτοὶ Μάρτυρες ἐμαρτύρησαν, ἀφοῦ τοὺς ἔκαψαν τοὺς πόδες.

Ὁ Ὅσιος Ἔρασμος

Ὁ Ὅσιος Πατέρας Ἔρασμος ἐκοιμήθηκε εἰρηνικά. Δὲν ἔχουμε περισσότερες λεπτομέρειες γιὰ τὸν Βίο τοῦ Ὁσίου.

Οἱ Ἅγιοι Κυριακὸς καὶ Παύλα οἱ Μάρτυρες

Οἱ Ἅγιοι Μάρτυρες Κυριακὸς καὶ Παύλα ἐμαρτύρησαν, τὸ 305 μ.Χ., λιθοβολούμενοι στὴ Μάλαγα τῆς Ἰσπανίας ἐπὶ τῆς βασιλείας τοῦ αὐτοκράτορος Διοκλητιανοῦ (284 – 305 μ.Χ.).

Σύναξις Ἀρχιστρατήγου Μιχαὴλ ἐν τῷ Φόρῳ

Ὁ ναὸς ἔκειτο πλησίον τοῦ Ἁγίου Ἰουλιανοῦ, κοντὰ στὸ Υσεμπερλῆ – Τὰς καὶ ἀνηγέρθηκε ὑπὸ τοῦ Ἀναστασίου τοῦ Θρακός.

Οἱ Ὅσιοι Γρηγόριος, Δημήτριος καὶ Καλόγηρος οἱ Ἀναχωρητές

Ὁ Ἐπίσκοπος Γρηγόριος, ὁ Διάκονος Δημήτριος καὶ ὁ Ἐρημίτης Καλόγηρος ἔζησαν περὶ τὰ τέλη τοῦ 5ου αἰῶνος μ.Χ. Ἐξεδιώχθησαν ἀπὸ τὴ Βόρειο Ἀφρικὴ ἀπὸ τοὺς αἱρετικοὺς Ἀρειανοὺς καὶ κατέφυγαν στὴ Μεσίνα τῆς Ἰταλίας, κοντὰ στὴν περιοχὴ Φραγκάλατα, ὅπου ἐκήρυσσαν τὸ Εὐαγγέλιο καὶ ἐστερέωναν τοὺς Χριστιανοὺς στὴν πίστη τοῦ Χριστοῦ. Ἐκοιμήθησαν μὲ εἰρήνη.

Ὁ Ἅγιος Ἀμάνδος Ἐπίσκοπος Μπορντὼ Γαλλίας

Ὁ Ἅγιος Ἀμάνδος, προικισμένος ἀπὸ τὸν Κύριο μὲ πνευματικὰ χαρίσματα, διετέλεσε διδάσκαλος τοῦ Ἁγίου Παυλίνου τῆς Νόλα († 22 Ἰουνίου), τὸν ὁποῖο καὶ ἐβάπτισε. Ἐξελέγη μετὰ τὴν τοῦ Ἁγίου Δελφίνου († 24 Δεκεμβρίου), Ἐπισκόπου τῆς πόλεως Μπορντὼ τῆς Γαλλίας, ὡς Ἐπίσκοπος αὐτῆς, γιὰ νὰ παραιτηθεῖ, προκειμένου νὰ ἀσκητέψει, χάριν τοῦ Ἁγίου Σεβερίνου († 23 Ὀκτωβρίου).

Μετὰ τὴν κοίμηση τοῦ Σεβερίνου, ὁ Ἅγιος Ἀμάνδος ἐπανῆλθε καὶ πάλι στὸ θρόνο του καὶ ἐποίμανε μέχρι τῆς κοιμήσεώς του τὸ ποίμνιό του θεοφιλῶς καὶ θεαρέστως. Ἐκοιμήθηκε μὲ εἰρήνη, τὸ 431 μ.Χ.

Ὁ Ἅγιος Φορτουνάτος ὁ Φιλόσοφος

Ὁ Ἅγιος Φορτουνάτος καταγόταν ἀπὸ τὴν πόλη Βερσέϊλ τοῦ Πεδεμοντίου καὶ γιὰ τὴν ἁδρότατη παιδεία του ἐπονομάσθηκε Φιλόσοφος. Ἐξελέγη γιὰ τὴ φιλομάθεια καὶ εὐσέβειά του Ἐπίσκοπος στὴ Λομβαρδία, ἔπειτα δὲ ἀποσυρθεὶς στὴν πόλη Σὲλλ τῆς Γαλλίας, συνδέθηκε διὰ φιλίας μὲ τὸν Ἐπίσκοπο τῶν Παρισίων Ἅγιο Γερμανὸ († 1 Νοεμβρίου), καὶ ἐκοιμήθηκε μὲ εἰρήνη, τὸ 569 μ.Χ.

Ὁ Ὅσιος Λεόντιος ὁ ἐν τοῖς Σπηλαίοις τοῦ Κιέβου

Ὁ Ὅσιος Λεόντιος ἔζησε στὴ Ρωσία κατὰ τὸ 14ο αἰώνα μ.Χ. καὶ ἀσκήτεψε θεοφιλῶς στὴ Λαύρα τῶν Σπηλαίων τοῦ Κιέβου. Στὴ μονὴ τοῦ εἶχε ἀνατεθεῖ τὸ διακόνημα τοῦ Κανονάρχη. Ἐκεῖ, ἀφοῦ ἀσκήτεψε θεοφιλῶς, ἐκοιμήθηκε μὲ εἰρήνη.

Ἡ Ἐκκλησία τιμᾶ τὴ μνήμη του καὶ στὶς 28 Αὐγούστου, ἑορτὴ τῆς Συνάξεως τῶν Πατέρων τῆς Λαύρας τοῦ Κιέβου.

Ὁ Ὅσιος Λεόντιος ὁ Μυροβλήτης

Ὁ Ὅσιος Λεόντιος καταγόταν ἀπὸ τὸ Ἄργος τῆς Πελοποννήσου καὶ ἔζησε κατὰ τὸ β’ ἥμισυ τοῦ 16ου αἰῶνος. Ἐγκαταλείψας τὸν κόσμο, ἀποσύρθηκε στὴν Ἱερὰ Μονὴ τοῦ Διονυσίου τοῦ Ἁγίου Ὄρους, ὅπου παρέμεινε ἀσκούμενος μὲ αὐστηρότητα ἐπὶ ἑξήντα ὀκτὼ ἔτη, κατὰ τὴ διάρκεια τῶν ὁποίων δὲν ἐξῆλθε οὔτε μία στιγμὴ ἀπὸ τὴ μονή.

Ἀξιώθηκε ἀπὸ τὸν Τριαδικὸ Θεὸ τοῦ προφητικοῦ χαρίσματος, μετὰ δὲ τὴν ὁσιακὴ κοίμησή του μύρο ἀνέβλυσε ἐκ τῶν ἱερῶν αὐτοῦ λειψάνων.

Ὁ Ὅσιος Λεόντιος ἐκοιμήθηκε μὲ εἰρήνη μετὰ μικρὴ ἀσθένεια, τὸ 1605.

Ὁ Ὅσιος Πέτρος ἐκ Σερβίας

Ὁ Ὅσιος Πέτρος (Κόρις) ἐγεννήθηκε στὶς 18 Ἰουνίου 1215 στὸ Κόσοβο κοντὰ στὸ Πέκ, ἀπὸ οἰκογένεια ἀρχοντικὴ καὶ πλούσια. Μετὰ τὸ θάνατο τῶν γονέων του ἀκολούθησε μαζὶ μὲ τὴν ἀδελφή του τὴν ὁδὸ τοῦ μοναχικοῦ βίου.

Ἀρχικὰ ἐκάρη μοναχὸς στὴ μονὴ τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων Πέτρου καὶ Παύλου, ἀλλὰ ἀργότερα ἀποσύρθηκε ὡς ἐρημίτης σὲ ἕνα σπήλαιο τοῦ ὄρους Σάρα. Ἐκεῖ ἀσκήτεψε θεοφιλῶς καὶ ὁ Ἅγιος Θεὸς τὸν ἐπροίκισε μὲ πολλὰ πνευματικὰ χαρίσματα.

Πλῆθος κόσμου συνέρεε κοντά του, γιὰ νὰ τὸν συμβουλευθεῖ καὶ νὰ ταχθεῖ ὑπὸ τὴν πνευματική του καθοδήγηση.

Ἀφοῦ ἔφθασε σὲ βαθὺ γήρας, ἐκοιμήθηκε μὲ εἰρήνη.

Ὁ Ἅγιος Ἰωαννίκιος ὁ Ἱερομάρτυρας Μητροπολίτης Μαυροβουνίου καὶ Παραθαλασσίας

Ὁ Ἅγιος Ἱερομάρτυς Ἰωαννίκιος (Λίποβατς) ἐγεννήθηκε στὶς 16 Φεβρουαρίου 1890 στὴ κωμόπολη Στολὶβ τῆς περιοχῆς τῆς Μπόκα Κοτόρσκα ποὺ τότε ἀνῆκε στὸ βασίλειο τῆς Δαλματίας. Μετὰ τὶς ἄριστες θεολογικὲς σπουδές του, ἐνυμφεύθηκε, ἀλλὰ γρήγορα ἔχασε τὴν πρεσβυτέρα του, ἐχειροτονήθηκε διάκονος καὶ πρεσβύτερος καὶ ἐδίδαξε θεολογία στὸ Βουκουρέστι ἀπὸ τὸ 1925 μέχρι τὸ 1940. Τὸ 1939, ἐξελέγη Ἐπίσκοπος τῆς ἐπαρχίας Βουντὶμ καὶ τὸ ἑπόμενο ἔτος ὀνομάσθηκε Μητροπολίτης Μαυροβουνίου καὶ Παραθαλασσίας.

Ἡ ἀρχιερατεία του ἦταν δύσκολη. Κατὰ τὴ διάρκεια τοῦ Β’ παγκοσμίου πολέμου τὸ Μαυροβούνιο καταλήφθηκε ἀπὸ τοὺς Ἰταλούς. Πολλοὶ ἐφυλακίσθηκαν καὶ ὁ Ἐπίσκοπος Ἰωαννίκιος ἐφρόντισε νὰ ἐπισκέπτεται τοὺς φυλακισμένους συμπατριῶτές του καὶ νὰ τοὺς μοιράζει τρόφιμα, ἐνῶ τοὺς ἐνίσχυε πνευματικά.

Τὴν ἄνοιξη τοῦ 1945 συνελήφθη ἀπὸ τὶς κομμουνιστικὲς ἀρχὲς μαζὶ μὲ 70 ἱερεῖς τῆς Μητροπόλεώς του καὶ ὁδηγήθηκε στὸ Ζάγκρεμπ. Κατηγορήθηκε γιὰ συνεργασία μὲ τοὺς Ἰταλοὺς μετὰ ἀπὸ ψευδομαρτυρία. Μὲ ἐντολὴ τοῦ Milovan Dilas, τὸν μετακίνησαν στὸ Βελιγράδι, ὅπου καὶ τὸν ἐδολοφόνησαν πλησίον τῆς περιοχῆς Ἀραντέλοβατς, στὶς 18 Ἰουνίου 1945.

Σύναξις Ὑπεραγίας Θεοτόκου ἐν Μπογκολιούμπσκϊυ Ρωσίας

Τὸ προσωνύμιο τῆς ἱερῆς εἰκόνος τῆς Θεοτόκου, Παναγία τοῦ Μπογκολιούμπσκϊυ, ὀφείλεται στὸ ὄνομα τοῦ πρίγκιπος Ἀνδρέου Μπογκολιούμπσκϊυ († 4 Ἰουλίου), ὁ ὁποῖος ἐξέφρασε τὴν ἐπιθυμία νὰ ἁγιογραφηθεῖ ἡ Θεοτόκος, σὲ ἀνάμνηση τῆς παρουσίας τῆς Θεομήτορος σ’ αὐτὸν κατὰ τὸ 12ο αἰώνα μ.Χ.

Ὁ Ἅγιος Ἀνδρέας ἀνήγειρε πρὸς τιμὴν τῆς Θεοτόκου ναὸ καὶ τὴ μονὴ τῶν Γενεθλίων τῆς Θεοτόκου. Κοντὰ στὸ μοναστήρι ἐδημιουργήθηκε ἕνα χωριό, τὸ ὁποῖο ὁ Ἅγιος Ἀνδρέας ὁ πρίγκιψ ὀνόμασε Μπογκολιούμπσκϊυ (= ἀγαπημένο ἀπὸ τὸν Θεό).Ἡ εἰκόνα παριστᾶ τὴ Θεομήτορα ὁλόσωμη, μὲ εἰλητάριο στὸ χέρι, νὰ ἀπευθύνεται, σὲ στάση μεσιτείας πρὸς τὸν Κύριο, ὁ ὁποῖος εὐλογεῖ διὰ τῆς δεξιᾶς χειρός.